widok ze Zmijowca © pniesiugrzesiu

W końcu udało się pojechać gdzieś w góry. Z samego rana standardowo na dworzec pkp, dziś wcześniej bo musiałem jeszcze kupić bilety. Podróż mija szybko. Wysiadam w Bystrzycy Kł. i ciach! Pierwsze zetknięcie z przeraźliwym zimnem! Kieruje się w kierunku Iglicznej, tam robię odpoczynek. Robię zdjęcia. Jem i pije. Jadę dalej, mały zjazd! Lodowato! W słońcu jest fajnie, w lesie ciężko wytrzymać. Na Żmijowcu świeci słońce, jedzie się dobrze. Trzeba omijać kałuże, których jakby trochę więcej niż zwykle.

Gary na Żmijowcu © pniesiugrzesiu

oto ja! © pniesiugrzesiu

Schronisko na Śniezniku © pniesiugrzesiu

Dojeżdżam do schroniska. Chciałem odpocząć, ale za mocno wiele zimnym wiatrem. Niebieskim rowerowym jadę w dół (początkowo jednak trochę do góry). Na zjeździe czuje się jak kostka lodu, ale z każdym metrem w dół jest jakby trochę cieplej. A może to adrenalina podnosi temperaturę? Zjazd jest bardzo szybki, przy 50 km/h nie widziałem już po czym jade... czy to asfalt, kamienie, kałuże... nawet krowa mogłaby wybiec na drogę, i tak bym po niej przejechał :P Skręcam w prawo, w pieszy żółty. Tam to samo... Następnie znowu w lewo w żółty rowerowy... Bardzo fajnie i szybko. na samym dole w miejscowości o nazwie której nie pamiętam, robię zaległy odpoczynek. Po chwili wąskim asfaltem kieruje się w kierunku Domaszkowa. Następnie wybieram asfalt na Gniewoszów. Tam zaczynają się schody. Podjazd jest konkretny i trochę długi. Moje możliwości są ograniczone, ale jestem uparty. Więc z prędkością 5 km/h ale wjechałem! Za miejscowością chwila po płaskim, podziwiając piękne widoki (przecież to Autostrada Sudecka!). Teraz został mi już tylko podjazd na Jagodną. Na początku ostro pod górkę między kamieniami, później wielkie rozczarowanie... Niebieski szlak na szczyt w remoncie. Wielki pas wyciętych drzew, szeroka "parkowa" alejka. Wkurwiłem się trochę. Już wiem, że nigdy więcej na Jagodną nie wejdę ani nie wjadę. Bo i po co? Przystosowują ją dla "niedzielnych" turystów. Poniżej szczytu jest trochę lepiej, kawałka jeszcze zaorać nie zdążyli. jest trochę kamieni, można poszaleć. Na dole w schronisku kupuję wodę i jadę dalej w dół. Znowu szybki zjazd, tym razem asfaltem. Kilka zakrętów i już jestem w Bystrzycy Kłodzkiej. Tam się nie zatrzymuję (nie licząc małej wywrotki wynikającej z zagapienia), jadę do Kłodzka. W Kłodzku jak zwykle pojeździłem trochę po mieście w oczekiwaniu na pociąg.


Taka duża różnica w kilometrach wynika z tego, że zrobiłem jeszcze kilka kilometrów po Wrocławiu. Chociażby po to, żeby na dworzec PKP dojechać.