Naszą przygodę zaczynamy w Ziębicach. Urokliwym miasteczku 58 km od Wrocławia, info z biletu PKP bo właśnie pociągiem się tutaj dostaliśmy. Pierwsze wrażenie? Mokro i cała masa połamanych drzew i gałęzi. Jakby dosłownie 15 minut wcześniej przeszedł tędy huragan. Nieciekawie, bo ubrałem się raczej lekko, było mi zimno. Robię szybką rundkę po Ziębicach i szybko udaję się w kierunku Henrykowa. Tam też robię szybką rundkę wokół opactwa Cystersów i wjeżdżam na niebieski szlak, który początkowo parkiem (mnóstwo połamanych drzew) , później szosą prowadzi mnie w kierunku Wzgórz Strzelińskich. Tam wpadam od razu do lasu, zaliczam kilka małych i większych wzniesień i trafiam na czerwony szlak. W lesie jest strasznie duszno, niektóre drogi dość mokre, nie jest łatwo ale z czasem warunki zaczynają się poprawiać. Gdy wjechałem na Kalinkę (388) zza chmur wyszło słońce! Następny był Gromnik (393), najwyższe wzniesienie Wzgórz Strzelińskich. Tam krótki odpoczynek i w drogę.

Początkowo czerwony szlak prowadzi fajną wąską drogą z mnóstwem korzeni i innych przeszkód, później szeroką (właściwie główną) drogą leśną.

Kilka krótkich zjazdów, jeden dłuższy, parę podjazdów i docieramy do Strzelina. A stamtąd już rzut beretem do Wrocławia :D

Wczoraj naoglądałem się górek i rowerów na Śnieżniku… Dzisiaj aż mnie energia rozrywała żeby gdzieś pojechać rowerem, na choćby małą górkę. Wymyśliłem „Wzgórza Oleszeńskie, Radunia, Ślęża”. Hmmm … Pogoda taka sobie więc wzgórza od razu sobie darowałem. A że wczoraj trochę pochodziłem po Śnieżniku to na wszelki wypadek z Raduni też zrezygnowałem. Została Ślęża. Wyruszyłem. Starałem się omijać główne drogi, od Gniechowic do Rogowa jechałem przez pola. W końcu dojechałem do Sobótki, tam z marszu od razu na przełęcz pod Wieżycą i 15 minut przerwy na papu i piciu. No i w końcu pod górkę! Skręciłem w czarny szlak (w lewo) i po chwili w prawo na szlak wiodący na szczyt Wieżycy. Zrobiło mi się gorąco, później jeszcze goręcej aż w końcu wjechałem na Wieżycę (415). Żółtym szlakiem pod przełęcz Dębową, następnie w prawo, w lewo… w prawo… Jednym słowem szerokimi drogami jak tylko najwyżej się dało. Po chwili byłem już na granicy rezerwatu przyrodniczego, na wysokości około 600 metrów. Stąd wjechać wyżej mogłem już tylko czerwono – żółtym szlakiem. Było trochę ciężko bo ludzi było dużo, w końcu majowy weekend. Ale jakoś dotarłem na sam szczyt (parę razy trzeba było zejść z roweru). A na Ślęży (718) wielki piknik. Do tego po chwili zaczął lekko padać deszcz. Więc zmyłem się stamtąd czym prędzej. Droga w dół między pielgrzymkami ludzi nie była zbyt ciekawa więc nie będę jej opisywał. Podsumowując: Było nieźle, ale trzeba koniecznie wybrać się na Śnieżnik!